Liryczna epika pisana prozą, czyli porycia życia

" Podejdźmy teraz do Dupy od strony filozoficznej i zapytajmy o jej wkład w myśl filozoficzną. I tu również można dojść do jedynie możliwej i prawilnej konkluzji. Wkład Dupy w filozofię jest równie ogromny. Spójrzmy chociażby na początki filozoficznej myśli rozkwitłe w pełnej krasie w starożytnej Grecji. Kim byłby słynny Sokrates, gdyby nie jego niewymagająca dupa skłonna do ascezy i zadowalania się jedynie filozoficznymi dysputami. Przecież, gdyby miał bardziej wymagającą dupę, skłonną raczej do wypoczywania na atłasach, a nie do siedzenia na przydrożnych kamieniach, to nikt by nie znał dzisiaj jego śmiałych tez filozoficznych. Zresztą, nie sposób tu nie dojść – mimo wszystko – do niezbyt pochlebnego wniosku o jego dupie, która była najwyraźniej zbyt ruchliwa, co nie pozwoliło temu wielkiemu człowiekowi siąść spokojnie na dupie i spisać swoich śmiałych tez dla potomności. Na szczęście dupy jego uczniów nie były już takimi wiercipiętami (tu znów występuje śmiała paralela łącząca Dupę z piętą, co często zdarza się w kulturach wschodnich, gdzie Dupa jest dużo bardziej zależna od pięt niż w kulturach zachodnich, ale to tylko mała dygresja o zależnościach) i pozwoliły spisać historię ich wielkiego nauczyciela Sokratesa. Można tu jeszcze dodać idealną Dupę platońską, która została stworzona w czasie, gdy Platon przesiadywał na swojej realnej dupie w jaskini. Doznał w tym czasie olśnienia i ujrzał wielką ideę Dupy, której to idei ja jestem skromnym wyznawcą i epigonem. Oczywiście Dupa przejawiała się w tamtych, niezwykle płodnych, czasach w różnych postaciach, np. dupa epikurejska, której najbardziej płomiennym wyznawcą był Lukrecjusz, od którego pochodzą prawdopodobnie współczesne lukrecje, będące czystym przejawem hedonistycznego konsumpcjonizmu. Jak widzimy zatem, gdyby nie pozytywne podejście Dupy do problemów filozoficznych tych, i innych, wielkich postaci, nie mielibyśmy podwalin współczesnej filozofii, a nawet nauki rzekłbym.
Zajmijmy się teraz Dupą w nauce. Tu można już zobaczyć prawdziwą głębie idealistycznej struktury Dupy, którą jako pierwszy dostrzegł Platon. Dupa przejawia się tu bowiem bardziej metaforycznie, bardziej subtelnie i aluzyjnie. Czym byłaby bowiem współczesna nauka bez niezwykle płodnej w nowatorskie skutki postawy: mam to w Dupie. Gdyby np. tak wielka postać jak Einstein (w życiu prywatnym z nieco zwichrowaną dupą) nie przejawił w swoim płodnym życiu takiej postawy, to prawdopodobnie do dzisiaj nie poznalibyśmy równoważności masy i energii, zakrzywionej natury czasoprzestrzeni, z którego to zakrzywienia wynika grawitacja, wtłaczająca zresztą nasze dupy w różne, nie zawsze przyjemne, siedziska, i innych aspektów fizycznej rzeczywistości, które z jego teorii wynikają. Gdyby Einstein nie miał zatem współczesnej mu nauki w Dupie, to umarłby jako nieznany nikomu urzędnik badający przydatność patentów na perpetuum mobile. Jak widzimy zatem, gdyby nie Dupa, i tym samym możliwość posiadania różnych poglądów w Dupie, nie mielibyśmy genialnego odkrycia i genialnych teorii. Oczywiście należy tu zaznaczyć, że Dupa w tej metaforycznej paraleli przejawiała się nie raz i nie dwa, a nawet nie trzy i więcej, w historii nauki. Jej obrazoburczość i zdolność do łamania utartych schematów wynikających z ignorancji lub z próżnego samozadowolenia jest tu doprawdy zadziwiająca. Dupa wynagradza tu sowicie tych, których stać na posiadanie dotychczasowego dorobku cywilizacyjnego w Dupie. Jak widzimy Dupa nie jest w tej sytuacji wredna i dba o swoich wiernych wyznawców. Składam zatem hołd niezwykle płodnej naukowo Dupie i przechodzę do następnego akapitu.
Trzeba przyznać, że podobnie jak w nauce Dupa działa również w sztuce. Czy powstałaby np. taka „Guernica”, gdyby Picasso nie miał w Dupie perspektywy, światłocienia i tym podobnych przeżytków malarskich, z czego powstał później cały nurt zwany kubizmem. Dupa przejawiła się tu zatem kubistycznie tworząc formy bez formy i spłaszczając trzy wymiary w kilka kresek na płótnie. Zresztą, tutaj Dupa zachowała chociaż kreski i figury geometryczne, co w przypadku oddziaływania Dupy na Kandinskiego stało się już przeżytkiem. Przykładów wielorakiego działania Dupy w sztuce można dać wiele. Wielką zatem jest Dupa w twórczości i wielką pozostanie."

M..A.S.A.K.R.A. 12 GODZINA W SALONIE W BB- POSZEDLBYM SIE NACPAC ALE NIE CPAM WIEC CZYTAM JEBNIETE ROZPRAWKI O DUPIE. M.A.S.A.K.R.A. AMEN NUDDDDDDDDDDDDDDYYYYYYYYYYYYYYY

Liczba wyświetleń: 190